Horner beschrijft Verstappen in autobiografie als mix van drie racetoppers

Christian Horner heeft in zijn nieuwe autobiografie zijn periode van twintig jaar aan het hoofd van het Formule 1-team Red Bull verwerkt. In het boek, dat deze week verschijnt, haalt de voormalige teambaas herinneringen op aan collega's, teambazen en coureurs. Een van de meest opvallende passages gaat over Max Verstappen, die hij typeert als een samensmelting van drie grote namen uit de sportgeschiedenis: Michael Schumacher, Ayrton Senna en Nigel Mansell.

Volgens Horner verenigt de Nederlandse coureur eigenschappen die hij bij die drie wereldkampioenen afzonderlijk terugzag. Die vergelijking maakt deel uit van een breder portret dat hij in het boek van zijn oud-coureur schetst. De oud-teambaas laat zich daarbij niet alleen lovend uit over Verstappen, maar blikt ook terug op zijn eigen rol in de successen die Red Bull in die periode boekte.

Twintig jaar Red Bull in anekdotes

De autobiografie bestrijkt twee decennia waarin Horner het sportieve beleid van Red Bull vormgaf. Het boek staat vol anekdotes over mensen met wie hij in die jaren samenwerkte, onder wie concurrerende teambazen en coureurs. Een van de beschreven voorvallen draait om de vraag hoe je al dan niet een knipoog geeft aan een vrouw, een detail dat de persoonlijke toon van het werk onderstreept.

Dat de Brit terugkijkt op een lange en bewogen periode is niet verrassend. Onder zijn leiding groeide Red Bull uit tot een team dat jarenlang meedraaide aan de top van de Formule 1. De combinatie van sportieve prestaties en persoonlijke herinneringen maakt het boek tot een dubbel portret: dat van een renstal en dat van de man die er lang de leiding over had.

Waardering en wrijving naast elkaar

Naast de lof voor Verstappen valt op dat Horner zichzelf in het boek nadrukkelijk op de voorgrond plaatst. Hij beschrijft zijn eigen aandeel in de successen en laat weinig twijfel bestaan over hoe hij naar zijn eigen rol kijkt. Tegelijk klinkt er tussen de regels een opvallend zuinige toon door tegenover sommige tegenstanders.

Die mengeling van zelfbewuste terugblik en kritische bijklanken geeft het boek een tweeslachtig karakter. Enerzijds is er de erkenning voor wie hij als uitzonderlijk talent beschouwt, anderzijds de behoefte om rekeningen te vereffenen met wie hij in de loop der jaren tegenover zich vond. Voor lezers die de sport volgen, levert dat een inkijkje op in de verhoudingen achter de schermen van de Formule 1.

De publicatie komt op een moment dat de carrière van Horner zelf een nieuwe fase is ingegaan. Zijn vertrek bij Red Bull maakte een einde aan een van de langstlopende leiderschappen in de moderne Formule 1. Het boek fungeert daarmee ook als een afsluitende balans van die periode, geschreven door iemand die er zelf middenin stond.

Een vergelijking die blijft hangen

De typering van Verstappen als een combinatie van Schumacher, Senna en Mansell zal in de sportwereld ongetwijfeld stof tot gesprek opleveren. Dergelijke vergelijkingen zijn in de Formule 1 gebruikelijk wanneer een coureur zich onderscheidt door een combinatie van snelheid, koelbloedigheid en vastberadenheid. Of die vergelijking standhoudt, is een vraag die het boek zelf niet beantwoordt; Horner laat de uitspraak voor wat ze is.

Wat vaststaat, is dat de autobiografie meerdere lagen tegelijk bedient. Ze biedt sportieve geschiedenis, persoonlijke herinneringen en een portret van een coureur die volgens de schrijver elementen van drie iconen in zich verenigt. Daarmee is het boek zowel een terugblik op twintig jaar Red Bull als een poging om de nalatenschap van die periode te duiden.